Franciszek IV Longchamps de Berier syn Bogusława II

29/09/1912 – 19/05/1969

Urodzony we Lwowie.W 1930 roku zdał maturę w III Gimnazjum im.Stefana Batorego we Lwowie, a w 1936 roku uzyskał magisterium na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza. W trakcie studiów odbył przeszkolenie wojskowe w słynnej Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Otrzymał przydział do 9 Pułku Ułanów Małopolskich, a w roku 1935 awans do stopnia podporucznika. Od 1935 roku pracował w kancelarii adwokackiej swego ojca. W 1936 roku rozpoczął też pracę jako asystent w Katedrze Prawa Administracyjnego na UJK. Studiował też w tym czasie w Lyonie i Rzymie. W 1939 roku walczył w szeregach macierzystego pułku. Ranny 19 września pod Sierakowem w Puszczy Kampinowskiej. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy i Krzyżem Walecznych. Zabrany ze szpitala do niewoli do oflagu Hadama później  Murnau. Był jednym z organizatorów kursów samokształceniowych w oflagu ucząc prawa i historii literatury francuskiej.Po wyzwoleniu został przydzielony do misji wojskowej przy sztabie gen G.S. Pattona w Monachium.

Po powrocie do kraju w 1945 roku rozpoczął pracę na Uniwersytecie Wrocławskim. Habilitował się w 1948 roku, jednak nakład jego pracy „Założenia nauki administracji” w wyniku interwencji cenzury został zniszczony. W latach 1953 – 55 żył z tłumaczeń  z dala od uniwersytetu.. W roku 1956 został mianowany profesorem nadzwyczajnym a 1963 profesorem nadzwyczajnym. Kierował Katedrą Prawa Administracyjnego. Skupił wokół siebie zespół uczniów, jak mawiał „zdolniejszych od siebie, aby zapewnić postęp w nauce”. Zajmował się prawem administracyjnym, porównawczym i filozofią prawa. Władał językiem francuskim, niemieckim i włoskim, znał łacinę i grekę, opanował rosyjski i angielski. Był wielkim erudytą,  o wyjątkowo miłym, pełnym sympatii sposobem zachowania wobec innych. Był bardzo popularny wśród studentów, zawsze gotowy do pomocy, służył dobrą radą. Pracował do ostatnich dni, mimo ciężkiej choroby. Zmarł we Wrocławiu, gdzie został pochowany.

15.12. 1945 roku ożenił się z Leonillą Siemieńską  (1915 – 1993). Ich dom  dzięki  też jej staraniom był miejscem spotkań dla środowiska inteligenckiego Wrocławia pochodzącego ze Lwowa. Utrzymywali też bliską więź z członkami rodziny.

Mieli troje dzieci : Bogusława, Stephan’a (1947 – 2018) informatyka, osiadłego we Francji, Katarzynę Walewską (1949) znaną dr. psychoanalityk, dr psychologii na Uniwersytecie Warszawskim o znacznym dorobku naukowym, Małgorzatę (1950 – 1989) dr. praw wykładowcę na Uniwersytecie Wrocławskim, działającą w „Solidarności”, odznaczoną pośmiertnie Orderem Odrodzenia Polski.

Ich wnuki: ks. prof Franciszek V  (1969) kierujący katedrą Prawa Rzymskiego Uniwersytet Jagielońskiego, o ogromnym dorobku naukowym, Andre (1985) i Agnes (1986).