Helena Estreicher z d.Longchamps de Berier córka Franciszka III

1870 – 14/03/1940

Kształciła się w zakładzie naukowo wychowawczym dla panien we Lwowie założonym przez Felicję Boberską. Słynęła z urody. Lubiła konną jazdę i powożenie powozem.Zawsze elegancko i ze smakiem ubrana. Świetnie i z wdziękiem tańczyła Ze starszym bratem Janem III stanowili dobraną parę, bardzo często zapraszaną do otwarcia bali i imprez towarzyskich. Interesowała się muzyką. literaturą i sztuką. W 1897 roku wyszła za mąż za Stanisława Ambrożego Estreichera (1869-1939) historyka prawa, bibliografa, prof.Uniwersytetu Jagiellońskiego aresztowanego przez gestapo w grupie profesorów krakowskich , zmarłego w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. Rodzina mieszkała w Krakowie. W ich mieszkaniu bywali przedstawiciele bohemy artystycznej – Wyspiański, malarze Józef Mehoffer, Leon Chwistek, którzy malowali portrety Heleny. Portret malowany przez Mehoffera w latach dziewięćdziesiątych został nagrodzony na wystawie paryskiej pierwszą nagrodą. Utrzymywała bliski kontakt z rodzicami i rodzeństwem.

Jej przyjaciółka Maria Dąbrowska -Beer tak ją wspomina: „Halka nigdy i w niczym nie była materialistką, ani też siebie nie stawiała na pierwszym miejscu. Była w każdym calu śliczną, a nigdy nie słyszałam aby dla sprawy tego piękna stawiała jakieś żądania, co zwykle u młodych panien bywa. Żądań i kaprysów nie zauważyłam u Halki nigdy!

Lubiła konną jazdę, na koniu wyglądała ślicznie! Powoziła z całym wdziękiem, do czego trzeba było tak siły, jak równowagi bo konie państwa L. były rasowe i płochliwe. Nazywały się Circe i Dzika. W okresie postnym szyłyśmy, czytały i to zwykle poważne dzieła.

Stosunki Halki z towarzyszkami były bez zarzutu. Nigdy obmów, plotek i niewieściej zawiści. Na śmiesznostki miła jedynie figlarny uśmiech, nigdy złośliwości”.

Jest pochowana w grobowcu rodzinnym Estreicherów na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.