Wincenty I Longchamps de Berier syn Aleksandra

18/08/1808 – 18/01/1881

Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie wstąpił na Wydział Prawa Uniwersytet Wiedeńskiego. Na wieść o wybuchu Powstania Listopadowego przerwał studia i zaciągnął się wraz z bratem bliźniakiem Bogusławem do pułku ułanów Legii Nadwiślańskiej. Walczył pod dowództwem gen. Samuela Różyckiego a następnie płk. Karola Różyckiego w pułku jazdy wołyńskiej.Brał udział w bitwach pod Iłżą, Zawichostem, Przytykiem i Janowcem. Awansowany wraz z bratem do stopnia podporucznika. Po upadku powstania powrócił na Uniwersytet Wiedeński i ukończył studia prawnicze. Ożenił się ze swoją cioteczną siostrą Wiktorią Polówną. W 1846 roku został radcą prawnym w dobrach Ks Sanguszków. Działał w konspiracji niepodległościowej współpracując m. in z Janem Tyssowskim. Aresztowany, więziony był w Tarnowie i Lwowie. Wolność odzyskał  w 1848 roku w wyniku powszechnej amnestii. Długi czas pozostawał pod stałym nadzorem policji. W 1856 roku nominowany sędzią w Tarnopolu. Później by notariuszem w Przemyślu, gdzie w latach 1871 -2 piastował stanowisko wice- burmistrza miasta.  W 1863 roku uczestniczył w narodowej organizacji cywilnej, za co był przejściowo aresztowany. Jego przemyski dom był ogniskiem patriotycznego i religijnego życia. Zmarł w Przemyślu,pochowany na miejscowym cmentarzu. Pogrzeb był manifestacją patriotyczną. W kondukcie żałobnym za trumną szedł brat bliźniak, co sprawiało niesamowite wrażenie uczestnictwa zmarłego we własnym pogrzebie. Jego nagrobek jest zabytkiem historycznym.