Aleksander Longchamps de Berier syn Franciszka I

26/02/1766 – 1810

Urodzony we Lwowie, matką była Genowefa de Mercenier. Studia medyczne odbył w Padwie. Po ich ukończeniu wrócił do Lwowa i podjął praktykę lekarską. W 1797 roku ożenił się z Eleonorą Lis- Rudnicką córką Józefa właściciela dóbr Strzałki w woj. lwowskim.

Na przełomie XVIII i XIX wieku ważyły się losy przynależności Wenecji do Włoch lub Austrii. Aleksander w roku 1801  podjął się niebezpiecznej i delikatnej, bo skierowanej przeciwko interesom Austrii tajnej  misji dyplomatycznej i na kilka lat opuścił Lwów. Na podjęcie jej miały niewątpliwie wpływ związki rodziny z Wenecją – dziadek Jan I był konsulem weneckim we Lwowie a matka pochodziła z możnej rodziny weneckiej. Jednocześnie na zlecenie polskich środowisk patriotycznych podjął się nawiązania kontaktów z tworzącym polskie Legiony we Włoszech gen, Dąbrowskim. Celem była organizacja przerzutu młodzieży polskiej z Galicji. W Legionach służył już jego brat Jan II co mogło mu pomóc w załatwieniu tej sprawy Ze względu na tajny charakter misji  nie zachowały się dotyczące jej dokumenty, ale pamięć o niej  była żywa w tradycji rodzinnej.  

Po kilku latach nieobecności Aleksander wrócił do Lwowa. Zmarł niespodziewanie, w sile wieku 44 lat. Miał córkę Amalię  (1798 – 1824 ), syna Franciszka II  ( 1800 – 1882 ), braci bliźniaków  Bogusława i Wincentego urodzonych w 1808 roku. Ciężar wychowywania dzieci i sprawy rodzinne spadły na żonę Eleonorę.