Bogusław I Longchamps de Berier syn Aleksandra

18/09/1808-21/01/1888

W Powstaniu Listopadowym wstąpił do pułku ułanów Legii Nadwiślańskiej. Walczył pod dowództwem gen. Samuela Różyckiego a następnie pod komendą płk. Karola Różyckiego w pułku Jazdy Wołyńskiej , w bitwach pod Iłżą, Zawichostem, Przytykiem i Janowcem Awansowany do stopnia podporucznika.Ukończył medycynę na Uniwersytecie w Pradze.Pracując jako lekarz angażował się w działalność niepodległościową za co został aresztowany w 1846 roku i osadzony w więzieniu we Lwowie. W okresie Wiosny Ludów podlegał nadzorowi policyjnemu. W 1848 roku wybrany posłem na sejm we Wiedniu i Kromieryżu. W 1850 rokupo powrocie do Lwowa pracował jako lekarz miejski. Z poświęceniem walczył z epidemią cholery, za co otrzymał dyplom pochwalny od rady miejskiej. W 1863 roku wraz z żoną udzielał schronienia powstańcom i wszystkim ściganym i politycznie podejrzanym co bywało przyczyną częstych rewizji policyjnych. Inicjator wielu akcji społecznych i politycznych, uchodził za jedną z najbardziej popularnych postaci we Lwowie. Jako inicjator i prezes Towarzystwa Opieki Weteranów 1831 wspomagał byłych powstańców. Był pomysłodawcą utworzenia specjalnej powstańczej kwatery „Żelaznej Kompanii” na cmentarzu Łyczakowskim.